Muzycznie #1 - Elektroniczny ocean Darkwave'u
Darkwave.
Cofnijmy się do lat "80", zdominowanych przez nową falę. Gromadzi ona artystów wychodzących poza ramy klasycznego punk rocka podobnie jak pokrewny jej post punk. Z czasem nową falę zaczyna się odnosić do muzyki opartej na strukturach popowych i na dźwięku syntezatorów, a więc twórczości zazwyczaj mniej ambitnej od bardziej eksperymentalnych post punkowców. Współcześnie muzyka ta nosi miano synthpopu i reprezentują ją między innymi New Order, Erasure czy Eurythmics.
Z drugiej strony pojawiają się też takie kapele jak Depeche Mode, Soft Cell, Gary Numan czy Anna Clark, a ich muzyka, posiadająca znacznie mroczniejsze brzmienie od tradycyjnego synthpopu, budzi ówcześnie skojarzenia z Joy Divsion, Siouxsie and the Banshees oraz Bauhaus. Tak szeroka definicja darkwave'u odzwierciedla alternatywne ruchy wewnątrz nowej fali (w tym rock gotycki).
W efekcie powstaje brzmienie, na które składa się:
W 1985 roku mroczną elektronikę czeka wielki przewrót. Właśnie wtedy holenderski Clan of Xymox zostaje supportem grupy Dead Can Dance i nawiązuje współpracę z jej wytwórnią o nazwie 4AD. Wkrótce potem ukazuje się debiutancki krążek pt. „Clan of Xymox”, a rok później „Medusa". Kapeli nie szczędzi się porównań do Sisters of Mercy i Depeche Mode. Tym samym darkwave zaczyna funkcjonować w świadomości gotów jako pełnoprawna muzyka gotycka.
Jeden z najcięższych kawałków CoX. (źródło: YouTube)
Historia Deine Lakaien zaczyna się od ogłoszenia w gazecie o treści: „Szukam wokalisty, który lubi eksperymentować". Tym samym w 1985 roku Ernst Horn poznaje Alexandra Veljanova, studenta sztuki filmowej oraz teatrologii. Razem nagrywają pierwszy album pt. „Dark Star” (1991), podbijając serca gotów na całym świecie. Jednak szczyt popularności przynosi zespołowi dopiero „Kasmodiah” (1999), która sprzedaje się jak świeże bułeczki, zająwszy miejsce 4. w ówczesnej liście bestsellerów. Kolejne sukcesy grupy przyczyniają się do jeszcze większej sławy, a niezwykle sprawna żonglerka pomiędzy wpływami neoklasycznymi, synthpopem i EBM nadaje kapeli miano króla gotyckiej awangardy.
Z czasem elementy neoklasyczne stały się nieodłączną wizytówką DL. (źródło: YouTube)
Choć sukces Deine Lakaien pozostaje bezsprzeczny, jednak nie może się równać z tym, jaki osiągnął jego niespodziewany rywal: Diary of Dreams.
Nie ukrywam, że DoD to zespół, który darzę szczególną sympatią. Na pewno zaczęło się od "Freak Perfume" (2002), gdyż ów album pamiętam jako pierwszy.
I wiecie co?
Nie podszedł mi. Za dużo było „umc, umc umc” i „lajciku".
Po "perfumowej" porażce postanowiłam jednak dać zespołowi szansę i odpaliłam starsze „End of Flowers” (1996) zachęcona przez piękną i minimalistyczną różę na okładce. Ów delikatny kwiatek, dryfujący samotnie na synthpopowym morzu, co chwilę mieliły ciężkie, dark ambientowe brzmienia, zawodzący głos Adriana i teksty naszpikowane psychologicznymi terminami.
Choć zespół podbił me serce od pierwszych nut, to jego sukces na scenie muzycznej zaczyna się w 1997 roku przy wydaniu "Birds without wings". Kolejna płyta pod nazwą "Psychoma" rozpoczyna trend odchodzenia od rockowych brzmień na rzecz bardziej elektronicznych ballad, który kończy się gdzieś w 2004 roku przy płycie "If". Odtąd DoD stara się utrzymać równowagę pomiędzy rockowo-synthpopowo-industrialnym brzmieniem jego darkwave'u.
Sukces DoD nie zostaje niezauważony. Oprócz tak istotnych grup, jak Diorama (1996), The Frozen Autumn (1993), Wolfsheim (1987) i London After Midnight (1990) swoją twórczość rozwijają również kapele z lat "80", czyli Kirlian Camera, Die Form, Pink Industry czy Girls under Glass. Do wyścigu dołączają się zespoły dark electro (zazwyczaj w późnej fazie twórczości), jak Leaether Strip (1988), Project Pitchfork (1989), Wumpscut (1991), Das Ich (1989) i inni. Brzmienie zaczyna się mieszać, coraz trudniej odróżnić jedno od drugiego poza wokalem. Na dokładkę dochodzą dźwięki neoklasyczne i ethereal.
Inne zespoły: Goethes Erben, Endraum, Cold in May, Sopor Aeternus, Oneiroid Psychosis, Frozen Autumn, Mantus, The Eternal Afflict, Bella Morte
Pod koniec lat "90" elektro-gotycki kogel-mogel osiąga punkt kulminacyjny. Nie przez przypadek właśnie w tym czasie scenę dominuje gotycki futurepop, a same piosenki nabierają klubowego rytmu. Zespoły warte uwagi to między innymi: Pulcher Femina (1997), Black Heaven (2001), L'ame Immortelle (1996), Blutengel (1998), Purple Fog Side (1996), Mirrors of Mind (2011) czy wspomniana Diorama.
Pojęciem tym przerzuca się równie często co dark electro. Jako że jestem osobą, która lubi szufladkować muzykę pomimo jej płynności, z chęcią rozbiorę ją na czynniki pierwsze. Zwłaszcza że darkwave darzę szczególnym sentymentem, gdyż to właśnie on skierował mnie na elektroniczne tory z muzyki metalowej.
Nowa fala mroku
![]() | |
| Oczywiście bez post-punkowych protoplastów nie byłoby tego, co znamy dzisiaj. (źródło: Pitchfork) |
Depeche Mode szczególną miłością cieszy się w Polsce. (YouTube)
Z drugiej strony pojawiają się też takie kapele jak Depeche Mode, Soft Cell, Gary Numan czy Anna Clark, a ich muzyka, posiadająca znacznie mroczniejsze brzmienie od tradycyjnego synthpopu, budzi ówcześnie skojarzenia z Joy Divsion, Siouxsie and the Banshees oraz Bauhaus. Tak szeroka definicja darkwave'u odzwierciedla alternatywne ruchy wewnątrz nowej fali (w tym rock gotycki).
Początki
Trudno jest wskazać właściwych prekursorów czarnej fali, gdyż gatunek rozwijał się w różnych środowiskach muzycznych. Za najbardziej wpływowe zespoły w tamtym czasie uznaje się włoską Kirlian Camerę (1980), brytyjski Pink Industry (1982) czy francuski post-industrialny Die Form (1977). Ich dźwięk cechuje minimalizm i mechaniczność w stylu The Klinik połączony z postpunkową sztywnością i synthpopową przestrzennością. Darkwave funkcjonuje więc na pograniczu muzyki gotyckiej, nie będąc z nią kojarzony aż do 1985 roku.
- melancholijny i niepokojący klimat,
- wyrazisty rockowy rytm pożyczony z synthpopu, EBM lub post-punka,
- mieszanina brzmień post-punkowych, gotyckich i electro-industrialnych,
- elementy muzyki klasycznej i folkowej,
- minimalistyczne gitary post-punkowe lub ich brak,
- dominacja elektroniki,
- elementy muzyki post-industrialnej (zwykle dark ambient),
- wpływy z neofolka (rzadziej),
- 4AD
- Danse Macabre
- Weisser Herbst
- Trisol Music Group
- Glasnost Records
- Synth Religion
Inne nazwy: Synthpop, Coldwave, Synth-Goth, Electro-goth, Ethereal, Neoclassical Darkwave
Kirlian Camera. (źródło: YouTube)
Pink Industry. (źródło: YouTube)
Clan of Xymox - czarna fala na gotyckim haju
![]() | ||||
| Od lewej: Mario Usai (klawisze), Ronny Moorings (wokal, gitara elektryczna), Ivonne de Ray (klawisze), Mojca Zugna (gitara elektryczna). (źródło: We Are Public) |
W 1985 roku mroczną elektronikę czeka wielki przewrót. Właśnie wtedy holenderski Clan of Xymox zostaje supportem grupy Dead Can Dance i nawiązuje współpracę z jej wytwórnią o nazwie 4AD. Wkrótce potem ukazuje się debiutancki krążek pt. „Clan of Xymox”, a rok później „Medusa". Kapeli nie szczędzi się porównań do Sisters of Mercy i Depeche Mode. Tym samym darkwave zaczyna funkcjonować w świadomości gotów jako pełnoprawna muzyka gotycka.
(Re)definicja gatunku? (źródło: YouTube)
Muzyka zawarta na obu krążkach zrywa z minimalizmem i industrialną mechanicznością, zastępując je bogatszym, luźniejszym brzmieniem i silniejszymi wpływami z rocka gotyckiego.
Wydawać by się mogło, że darkwave w drugiej połowie lat "80" czeka świetlana przyszłość. Niestety po debiucie „Medusy” Clan znika na dobre dziesięć lat, zmieniając styl na lżejszy synthpop. Tym samym pierwsza fala na scenie gotyckiej dobiega końca. Darkwave w wykonaniu Kirlian Camery, Psyche, czy Girls Under Glass (1986) odchodzi w zapomnienie, zastąpiony poprzez twory ze stajni Cocteau Twins i Dead Can Dance (ethereal).
Ktoś pamięta o tak świetnym zespole, grającym też jako równie świetna Trauma? (źródło: YouTube)
Nie będzie przesadą, jeśli stwierdzę, że Niemcy to, tuż po Stanach,
współczesna mekka gotów. Największe festiwale jak lipski Wave
Gotik-Treffen czy M'era Luna w Hildesheim co roku gromadzą gigantyczną
widownię z całego świata, nie gorszą od rodzimego Castle Party. Nie
dziwi więc fakt, że intensywny rozwój darkwave'u lat "90" nastąpił właśnie w
kraju Goethego.
Deine Lakaien i Diary of Dreams - czarna fala na electro haju
![]() |
| Od lewej: Alexander Veljanov (wokal), Ernst Horn (kompozytor, klawisze, instrumenty klasyczne). źródło: (Deine Lakaien.com) |
Historia Deine Lakaien zaczyna się od ogłoszenia w gazecie o treści: „Szukam wokalisty, który lubi eksperymentować". Tym samym w 1985 roku Ernst Horn poznaje Alexandra Veljanova, studenta sztuki filmowej oraz teatrologii. Razem nagrywają pierwszy album pt. „Dark Star” (1991), podbijając serca gotów na całym świecie. Jednak szczyt popularności przynosi zespołowi dopiero „Kasmodiah” (1999), która sprzedaje się jak świeże bułeczki, zająwszy miejsce 4. w ówczesnej liście bestsellerów. Kolejne sukcesy grupy przyczyniają się do jeszcze większej sławy, a niezwykle sprawna żonglerka pomiędzy wpływami neoklasycznymi, synthpopem i EBM nadaje kapeli miano króla gotyckiej awangardy.
Co za rytmika! (źródło: YouTube)
Choć sukces Deine Lakaien pozostaje bezsprzeczny, jednak nie może się równać z tym, jaki osiągnął jego niespodziewany rywal: Diary of Dreams.
![]() |
| Jedyni stali członkowie zespołu (od lewej): Gaun:A (gitara elektryczna) i Adrian Hates (wokal, gitara elektryczna). (źródło: hifiles.com) |
Nie ukrywam, że DoD to zespół, który darzę szczególną sympatią. Na pewno zaczęło się od "Freak Perfume" (2002), gdyż ów album pamiętam jako pierwszy.
I wiecie co?
Nie podszedł mi. Za dużo było „umc, umc umc” i „lajciku".
Zabawne, jak po tylu latach zmienia się percepcja, bo dziś nie słyszę tam nic klubowego ani luzackiego. (źródło: YouTube)
Po "perfumowej" porażce postanowiłam jednak dać zespołowi szansę i odpaliłam starsze „End of Flowers” (1996) zachęcona przez piękną i minimalistyczną różę na okładce. Ów delikatny kwiatek, dryfujący samotnie na synthpopowym morzu, co chwilę mieliły ciężkie, dark ambientowe brzmienia, zawodzący głos Adriana i teksty naszpikowane psychologicznymi terminami.
Nostalgia, level hard. (źródło: YouTube)
Choć zespół podbił me serce od pierwszych nut, to jego sukces na scenie muzycznej zaczyna się w 1997 roku przy wydaniu "Birds without wings". Kolejna płyta pod nazwą "Psychoma" rozpoczyna trend odchodzenia od rockowych brzmień na rzecz bardziej elektronicznych ballad, który kończy się gdzieś w 2004 roku przy płycie "If". Odtąd DoD stara się utrzymać równowagę pomiędzy rockowo-synthpopowo-industrialnym brzmieniem jego darkwave'u.
Elektro-gotyk: asymilacja dokonana
Sukces DoD nie zostaje niezauważony. Oprócz tak istotnych grup, jak Diorama (1996), The Frozen Autumn (1993), Wolfsheim (1987) i London After Midnight (1990) swoją twórczość rozwijają również kapele z lat "80", czyli Kirlian Camera, Die Form, Pink Industry czy Girls under Glass. Do wyścigu dołączają się zespoły dark electro (zazwyczaj w późnej fazie twórczości), jak Leaether Strip (1988), Project Pitchfork (1989), Wumpscut (1991), Das Ich (1989) i inni. Brzmienie zaczyna się mieszać, coraz trudniej odróżnić jedno od drugiego poza wokalem. Na dokładkę dochodzą dźwięki neoklasyczne i ethereal.
Inne zespoły: Goethes Erben, Endraum, Cold in May, Sopor Aeternus, Oneiroid Psychosis, Frozen Autumn, Mantus, The Eternal Afflict, Bella Morte
Dark(wave) electro? (źródło: YouTube)
Gotyckie disco! (Źrodło: YouTube)
Nawet powracający Clan of Xymox miał chwilowy romans z "umc, umc, umc".(źródło: YouTube)
AD 2013, czyli siła nostalgii
![]() |
| Od lewej: Volkan Caner (wokal, giatra elektryczna), Idris Akbulut (gitara elektryczna). źródło: Regen Magazine |
Gwałtowny zwrot w gotyckiej elektronice następuje po prawie 20 latach. Wszystko zaczyna się od dwóch panów z tureckiej kapeli She Past Away widocznych powyżej.
She Past Away nagrywa też utwory czysto elektroniczne. (źródło: YouTube)
Postpunkowe brzmienie połączone z minimalistyczną elektroniką ala coldwave rozpoczyna kolejną rewolucję w postaci podobnych grup: tutaj Lebanon Hanover (2010), Drab Majesty (2011) Agnes Circle (2014) i Hapax (2014). Określanie ich mianem darkwave uważam za co najmniej kontrowersyjne, choć z historycznego punktu widzenia uzasadnione. Rozpoczyna się mariaż terminu z wymiennym cold wave oraz gothic rock.
Z drugiej strony wysyp post-punkowców przynosi odkopanie brzmienia wczesnego darkwave'u stawiające na minimalistyczne rytmy. Tutaj Linea Aspera (2011).
Warto zwrócić uwagę również na Selofan (2011), Hante (2014), Kriistal Ann (2013), Hord (2014), Boy Harsher (2013) i Light Asylum (2013).
Drab Majesty brzmi jak oldschoolowe Cocteau Twins. (źródło: YouTube)
Clan of Xymox randkujący z She Past Away? (źródło: YouTube)
Z drugiej strony wysyp post-punkowców przynosi odkopanie brzmienia wczesnego darkwave'u stawiające na minimalistyczne rytmy. Tutaj Linea Aspera (2011).
Uwielbiam to! (źródło: YouTube)
Hante. Szybko ją pokochałam. (źródło: YouTube)
Grecki Selofan to jedna z lepszych, nowych kapel, których słucham. (źródło: YouTube)






Komentarze
Prześlij komentarz